Η καθημερινότητα στη ζωή μας

Η ζωή για μας είναι μια όμορφη κοπέλα γύρω στα 23 που την λένε Ζωή. Είναι μέτριου αναστήματος και είναι επίσης αδύνατη. Έχει ξανθά κυματιστά μαλλιά, μπλε εκφραστικά μάτια και λευκή πορσελάνινη επιδερμίδα. Κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η Ζωή έχει μεν μια ψυχρή ομορφιά, αλλά αυτό δεν την εμποδίζει να είναι ο ορισμός της σαγηνευτικής γυναίκας, εκείνης της γυναίκας που σε μαγεύει με το βλέμμα της.

Ούτως ή άλλως η ζωή είναι όμορφη.

Όταν είναι ευτυχισμένη το πρόσωπο της λάμπει, τα μαλλιά της φαντάζουν ολόχρυσα, σαν να τα χτυπάει ο καλοκαιρινός ήλιος και τα μάτια της αντικατοπτρίζουν την ομορφιά του κόσμου. Όποιος την δει να χαμογελάει αλλάζει την γνώμη που είχε σχηματίσει για εκείνη και ξαφνικά βλέπει μια καινούργια Ζωή. Έτσι και στην πραγματική ζωή, όποιος δει την ζωή του με διαφορετικό τρόπο και αποδεχτεί την καθημερινότητα την οποία βιώνει, μπορεί να δει το ποτήρι μισογεμάτο, γιατί πάντα υπάρχει και η θετική πλευρά των πραγμάτων. Η Ζωή σπάνια ερωτεύεται. Όταν όμως ερωτευτεί παραδίνεται ολοκληρωτικά στο συναίσθημα και αφήνει τον έρωτα να την συνεπάρει. Δεν την νοιάζουν ούτε τα «όχι» ούτε τα «πρέπει», παρά μόνο η στιγμή. Δεν ασχολείται πλέον με την εμφάνιση της, κι όμως... παρόλα αυτά είναι πιο όμορφη από ποτέ. Είναι ξέγνοιαστη και αντιμετωπίζει και την χειρότερη αναποδιά με χαμόγελο και καλή διάθεση.

Όμως η Ζωή έχει παράλληλα πολλά πρόσωπα. Την μια στιγμή τα μάτια της μπορεί να είναι σαν μια γαλήνια γαλάζια λίμνη, και την άλλη να θυμώνει και τα μάτια της να γίνονται κρύα, σαν ένα κομμάτι πάγου. Γεμίζουν μίσος και νομίζεις ότι και ένα της βλέμμα θα σε σκότωνε. Όλο της το πρόσωπο δηλώνει την οργή της και οι φλέβες είναι ευδιάκριτες πάνω στην κατάλευκη επιδερμίδα της. Ποτέ δεν ξεσπάει, απλώς φεύγει χωρίς να πει λέξη. Ομοίως και στη πραγματικότητα, η ζωή στην αρχή χαμογελά, αλλά μετά σου γυρνά την πλάτη.

Η καθημερινότητα πριν γίνει ρουτίνα ήταν ευχάριστη και σε γέμιζε χαρά, όμως από την μια στιγμή στη άλλη κάτι έχει αλλάξει...Δεν είναι λίγες οι φορές που η Ζωή έχει απογοητευτεί. Νιώθει μόνη και το βλέμμα της σκοτεινιάζει. Ο έρωτας που τόσο καιρό γινόταν τροχοπέδη για την συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, ξαφνικά την αναγκάζει να κολυμπήσει κατευθείαν στα βαθειά. Εκτός από τον έρωτα απογοητεύεται και από τον κόσμο γύρω της, αλλά και από τους κοντινούς της ανθρώπους. Νιώθει προδομένη και ότι την έχουν εκμεταλλευτεί. Τα βάζει με τον εαυτό της που άφησε τον εγωισμό της να πέσει χαμηλά, αλλά και γιατί φέρθηκε τόσο απερίσκεπτα.

Τελικά η Ζωή αψηφά όλες της δυσκολίες και - σχεδόν πάντα - ακόμα κι όταν είναι καταβεβλημένη παραμένει όμορφη με τρόπο διαφορετικό. Είναι γνωστό ότι υπάρχει ασχήμια. Υπάρχει όμως και ομορφιά, - αν εκπαιδευτείς βέβαια στο να την βλέπεις - κι όποιος πει το αντίθετο λέει ψέματα.

Δεν υπάρχει μια ανεξήγητη γοητεία στο ψυχρό της βλέμμα;

Μια μαγεία στο λαμπερό χαμόγελο της;

Μια ομορφιά που σε παρασέρνει στα ατημέλητα μαλλιά της;

Μια τέλεια μελαγχολία μέχρι και στο δάκρυ που κυλάει;

Η ζωή και ως πρόσωπο αλλά και ως έννοια είναι τέλεια. Προσπαθούμε να επέμβουμε σε αυτή την τελειότητα και τα διαλύουμε όλα, ενώ απλώς θα μπορούσαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι ο καθένας μας ζει μια μοναδική τέλεια ζωή... που κανένας άλλος δεν θα την βιώσει με τον ίδιο τρόπο.

Τσώνη Σοφία & Τεμηρίδου Κωνσταντίνα & Φώλα Δεμίρη Μιμίκα