Το πρόσωπο της "Πραγματικότητας"

Κάθε άνθρωπος βλέπει διαφορετικά την πραγματικότητα. Αυτό είναι δεδομένο,αφού ο καθένας ζει την πραγματικότητα του σε διαφορετικές συνθήκες. Πολλοί την αντιπαθούν, προσπαθώντας να βρούν καταφύγιο στην φαντασία τους, σε τεχνιτούς κόσμους δηλαδή, πλασμένους από το ανθρώπινο μυαλό. Άλλοι πάλι την αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία, σκεπτόμενοι πως ό,τι και να συμβεί, δεν μπορούν να αποδράσουν από αυτή. Οι παραπάνω απόψεις μου δημιούργησαν μία μικρή σπίθα έμπνευσης, η οποία με βοήθησε να προσωποποιήσω και να περιγράψω την πραγματικότητα. 

Η "Πραγματικότητα" θα ήταν γυναίκα. Περίπου στα εικοσιοκτώ της χρόνια,
στην ακμή της ηλικίας της - κι αφού η πραγματικότητα δε γερνάει -, πάντα θα υπάρχει. Άτομο μετρίου αναστήματος, σκυφτό ελαφρώς. Η "Πραγματικότητα" θα είχε λιγνό σώμα, ευκίνητο. Το ότι είναι σκυφτή δείχνει περίτρανα της κακουχίες της οποίες έχει περάσει, της κούρασή της και την επιθυμία της να ξαποστάσει λίγο. Το ευλύγιστο σώμα της υποδεικνύει την δυνατότητά της να προχωρά ακάθεκτη, χωρίς να έχει σημασία τι εμπόδια θα συναντήσει. Κοιτάει χάμω, αφού δεν ξέρει τι της επιφυλάσει ο δρόμος της, όχι βέβαια πως η γνώση αυτής της πληροφορίας μπορεί να την σταματήσει. Ακόμα, ο κορμός της είναι ευλύγιστος, δείχνοντας έτσι το πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει σχήμα, να μετακινηθεί - ομοίως, δείχνοντας το πόσο εύκολα αλλάζει η πραγματικότητα μας και οι ζωές μας. Τα ρούχα της θα ήταν πολύχρωμα, συμβολίζοντας έτσι την ποικιλία των πτυχών της ζωής.

Τα χέρια της "Πραγματικότητας" θα ήταν διαφορετικά από τον καρπό και κάτω και διαφορετικά πό τον καρπό και πάνω. Τα μπράτσα της θα ήταν στιβαρά, δείχνοντας έτσι την δύναμη της, τη δυνατότητα να μας παρασέρνει μαζί της χωρίς να έχουν σημασία οι προσπάθειές μας αλλά και ταυτόχρονα δείχνει το πόσο εύκολα μπορεί να μας “χτυπήσει” και να μας βλάψει. Οι παλάμες της και τα δάχτυλά της θα ήταν μαλακά, λεία και ρόδινα έτσι ώστε να μπορεί να δείξει φροντίδα και στοργή στους ανθρώπους. Τα πόδια της θα ήταν γυμνά, γεμάτα ουλές λόγω τον μονοπατιών που έχει ακολουθήσει. Οι μηροί της θα ήταν γυμνασμένοι, ύποδεικνύοντας έτσι τη δύναμή της να προχωρά.

Η Πραγματικότητα θα είχε ποικίλα στοιχεία στο κεφάλι της. Θα είχε μαύρα, μακριά, ατημέλητα μαλλιά και όμορφο πρόσωπο, συμβολίζοντας έτσι και την ομορφιά της πραγματικότητας και της ζωής. Παρ'όλ'αυτα, το πρόσωπό της θα έιχε ουλές και πλήθος αμηχών, παρουσιάζοντας έτσι τις δύστυχες ή τις τραγικές στιγμές του παρελθόντος της, που την επηρεάζουν ακόμα, αλλά κάποια στιγμή ίσως να επουλωθούν. Το χαμόγελό της θα ήταν αδίστακτο και θα έκρυβε αρκετά συναισθήματα - όπως το μίσος και την πονηριά – δείχνοντας έτσι τον εαυτό της... που περιμένει να καταστρέψει ζωές σωματικά και ψυχολογικά. Τα μάτια της θα περιείχαν τα ακριβώς αντίθετα συναισθήματα. Οι ίριδες θα ήταν χρώματος γαλάζιου, ενός γαλήνιου γαλάζιου που ηρεμεί την ψυχή και την γιατρεύει. Ο χαρακτήρας της "Πραγματικότητας" θα ήταν κυριολεκτικά τρελός. Η "Πραγματικότητα" θα έπασχε από σχιζοφρένεια. Θα είχε μια πολυπρόσωπη προσωπικότητα, όπως... οργισμένη, έξαλλη, παιχνιδιάρα, ντροπαλή... Επιπροσθέτως, δεν θα υπήρχε τρόπος να προβλέψει κανείς την αυτή την ακολουθία της εναλλαγής των προσωπικοτήτων της. Ως αποτέλεσμα, η παραπάνω ενέργεια... θα επηρέαζε έντονα το περιβάλλον της. Αυτή - κατά τη γνώμη μου πάντα - θα ήταν η πραγματικότητα προσωποποιημένη. Πάντα στην πορεία της θα περπατούσε στην σκιά μίας άλλης ύπαρξης, η οποία θα άλλαζε μορφή και θα γινόταν το "τέλειο πλάσμα" στα μάτια του καθενός. Αυτή η ύπαρξη θα ήταν η Φαντασία, το Μη-Πραγματικό, το ουτοπικό... το οποίο θα ζει και θα συνυπάρχει με την πραγματικότητα για πάντα.

Γιάννης Τσιτσιπλάμης