Μη ειρημένες αλήθειες – Τα πάντα και το τίποτα

Ήσουν το σκοτάδι που έλουζε με φως τις καλημέρες μου
Ήσουν το φεγγάρι που φώτιζε με χρυσαφί λάμψη τη μέρα μου
Ήσουν το μαύρο που έδινε χρώμα στη ζωή μου
Ήσουν το κενό που πλημμύριζε με αγάπη την καρδιά μου
Ήσουν η απογοήτευση που χρωμάτιζε το αύριο με ελπίδα
Ήσουν το δάκρυ που έκανε την ψυχή μου να χαμογελά
Ήσουν το αδιέξοδο που με λύτρωνε από κάθε ανασφάλεια

Ήσουν το πικρό που δάνειζε ελπίδα στο αύριο
Ήσουν το αναπάντεχο που με εφοδίαζε με σιγουριά
Ήσουν η μελαγχολία που με έκανε να νιώθω ξέγνοιαστη
Ήσουν το άγχος που με γυρνούσε στην παιδική κι ανέμελη ηλικία μου
Ήσουν ο άνεμος που ζέσταινε τα καλοκαίρια μου
Ήσουν ο ξένος που αισθανόμουν την απόλυτη οικειότητα μαζί του
Ήσουν το μαχαίρι που έκανε την καρδιά μου να χτυπά δυνατότερα

Μπορεί να μη μου ήσουν τίποτα αλλά ήσουν τα πάντα για ‘μένα
Μπορεί να σου ήμουν αδιάφορη αλλά ένιωθα σαν να με αγαπούσες
Μπορεί να ήσουν σαν τους άλλους αλλά για ‘μένα ήσουν ξεχωριστός
Μπορεί να μη σήμαινα κάτι για ‘σένα αλλά η ελπίδα ποτέ δεν έσβησε
Μπορεί τελικά να μη σε συγκίνησα αλλά απλώς να ήμουν ερωτευμένη . . .
Τερβισίδου Μαρίνα
Σχολιασμοί

Φώτου