Επιστολογραφία "Περί Έρωτος…"

"Ο Ανεκπλήρωτος"

Αγαπητή Κάρυ, 

Με λένε Αλίκη και είμαι 16 χρονών. Σου γράφω γιατί νιώθω πως θα εκραγώ. Εδώ και 4 χρόνια είμαι ερωτευμένη με ένα παιδί από το σχολείο μου χωρίς όμως να έχω πάρει κάποια ανταπόκριση. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα. Ήμουν μικρή, - πρώτη γυμνασίου - και δεν είχα ακόμα καμία ερωτική εμπειρία ούτε κανένα αγόρι φυσικά. Ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος και από τα «αλάνια» του σχολείου. Τον ήξερα ονομαστικά από παλιά αλλά δεν είχα κάνει ποτέ τον κόπο να τον παρατηρήσω, ώσπου ήρθε εκείνη η καταραμένη Παρασκευή που καθώς περπατούσε... κατά λάθος σκόνταψε πάνω μου. «Αχ συγνώμη, σε πάτησα;» μου είπε χαμογελώντας. Για κάποιο λόγο έμεινα να τον κοιτάζω. Το μόνο που κατάφερα να πω ήταν ένα «Δε πειράζει» με τρεμάμενη φωνή. 

Από τη στιγμή εκείνη και για όλη την υπόλοιπη μέρα έπιανα τον εαυτό μου να τον σκέφτεται. Δεν ήξερα τι ήταν αυτό που με είχε πιάσει. Λίγο καιρό μετά βέβαια... κατάλαβα πως ήμουν ερωτευμένη. Πέρασε ο καιρός και σε ένα πάρτι έτυχε να γνωριστούμε. Από τότε αρχίσαμε να μιλάμε, κυρίως από το ιντερνέτ αλλά και συχνά πυκνά στο σχολείο και ένιωθα τον έρωτα μου για εκείνον να μεγαλώνει κάθε μέρα και περισσότερο. Το μόνο που περίμενα ήταν επιτέλους να μου ζητήσει να βγούμε και να τα φτιάξουμε. Περίμενα, περίμενα αλλά τίποτα. Είχα αρχίσει να μπερδεύομαι και να απογοητεύομαι ταυτόχρονα. 

Λίγο καιρό μετά έμαθα πως τα έφτιαξε με μια άλλη κοπέλα. Ήταν η πρώτη μου ερωτική απογοήτευση. Κάθε φορά που τους έβλεπα μαζί αναρωτιόμουν: Γιατί εκείνη και όχι εμένα; Τι παραπάνω έχει; Είναι πιο όμορφη; Είναι μεγαλύτερη, είναι πιο προχωρημένη; Τι απ' όλα τέλος πάντων; Εκτός αυτού φυσικά μου "πρόσφερε" ένα κανονικότατο σκοτσέζικο ντους, αφού πότε μου μιλούσε και πότε όχι, ανάλογα με τα κέφια του όπως φαίνεται. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι και πέρσι. Με έμενα στο περίμενε... και κατά καιρούς διάφορες κοπέλες να τον παίρνουν μέσα από τα χέρια μου. 

Το χειρότερο ήταν πως κάθε φορά που ορκιζόμουν πως τον είχα πια ξεπεράσει εμφανιζόταν ξανά δριμύτερος. Έφτασα σε ένα σημείο που απέρριπτα οποιονδήποτε ενδιαφερόταν για εμένα μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν εκείνος. Μόνο και μόνο επειδή δεν είχε το χαμόγελο του, μόνο και μόνο επειδή δεν είχε τα μάτια του, δεν ήταν τόσο «ψαγμένος» δεν είχε τις ίδιες αντιλήψεις. Ο ένας ήταν ξενέρωτος και ο άλλος ήταν Καζανόβας... κανένας όμως σαν και εκείνον, σαν εκείνο που έψαχνα. 

Το κακό με τον ανεκπλήρωτο έρωτα είναι πως μένει για πάντα εξιδανικευμένος στο μυαλό μας και δεν απομυθοποιείται ποτέ. Είναι το τέλειο, αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε όσο σκληρά και αν προσπαθήσουμε. Είναι καιρός που δεν μιλάμε πια και οι δρόμοι μας έχουν χωρίσει. Θα είναι πάντα όμως το μεγάλο μου απωθημένο, το κομμάτι της ευτυχίας που είχα ανάγκη να νιώσω. Κάθε φορά που τον πετυχαίνω έξω τυχαία νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει λίγο πιο γρήγορα από το κανονικό! Ξέρω πως ποτέ δεν θα τον ξεχάσω, αλλά πρέπει να προχωρήσω αφού το μόνο που κάνει είναι να με κρατάει πίσω στη ζωή μου. 

Το μόνο που με κάνει να έχω ακόμα αμφιβολίες για το να προχωρήσω ή να συνεχίσω να προσπαθώ είναι το ότι από τη μια μεριά σκέφτομαι, ότι αν τα παρατήσω, αν το βάλω κάτω και φύγω μακριά... όλα αυτά τα χρόνια θα είναι χαμένα. Από την άλλη σκέφτομαι αν αξίζει να σπαταλάω το χρόνο μου για κάποιον ο οποίος «παίζει» μαζί μου και δεν με εκτιμάει όπως μου πρέπει;

Σοφία

"Ο Εγωιστικός"

Αγαπητή Κάρυ, 

Το όνομα μου είναι Ηλέκτρα και είμαι είκοσι δύο χρονών. Πρόσφατα χώρισα με το αγόρι μου τον Λουκά και προσπαθώ να το πάρω απόφαση για εκατοστή φορά. Κάθε φορά που προσπαθώ να προχωρήσω εμφανίζεται πάλι στη ζωή μου, ή μήπως τελικά εγώ τον εμφανίζω γιατί δεν είμαι έτοιμη να τον αφήσω ακόμη; Το ξέρω πως ο έρωτας κρύβει αναμφίβολα πολλά βάσανα και το έχω βιώσει και η ίδια. Ο έρωτας μου με τον Λουκά ήταν ένας συνεχής αγώνας του «δεν παίρνω εγώ πρώτος τηλέφωνο» και του «σιγά μην της πω ότι την αγαπάω». 

Ήταν ένας έρωτας εγωιστικός!

Όλα άρχισαν όταν γνωριστήκαμε στο πρώτο έτος. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε μέσω κάποιων κοινών γνωστών μας. Από την πρώτη στιγμή έπρεπε να το είχα καταλάβει ότι θα μου ανακάτωνε την ζωή, επειδή είχε εκείνο το βλέμμα του γόη που σου κάνει χειραψία με ένα παραπλανητικό χαμόγελο. Ίσως βέβαια και να το κατάλαβα, αλλά να τον ερωτεύτηκα τόσο πολύ που δεν με ένοιαζε. Όλες οι γυναίκες ερωτεύονται μια φορά στη ζωή τους ένα κακό αγόρι, όπως έγινε και με μένα... Όπως συνηθίζουν να λένε: «Στον έρωτα τα ετερώνυμα έλκονται» και ο Λουκάς ήταν στα σίγουρα το ακριβώς αντίθετο μου. 

Στην αρχή όλα ήταν μαγικά, ήμασταν κάτω από την επήρεια του έρωτα, αυτού του παθιασμένου και εθιστικού συναισθήματος... Εκείνος... η πρώτη σκέψη όταν ξυπνούσα, εκείνος και η τελευταία. Έβλεπα τα μάτια του κάθε φορά που έκλεινα τα δικά μου. Μετά τον πρώτο μήνα όμως τα πράγματα όλο και χειροτέρευαν. Τον πρώτο καιρό οι καυγάδες αναζωπύρωναν την σχέση, αλλά μετά την έφθειραν σε σημείο που μας οδήγησαν σε ένα τέλμα... τον χωρισμό.

Κάπως τα ‘φερνε όμως πάντα η ζωή που ξανασυναντιόμασταν και η αναπόφευκτη έλξη που νιώθαμε ο ένας για τον άλλον μας ξαναέσμιγε, πάντα όμως από δική του πρωτοβουλία και αυτό με μπέρδευε τόσο πολύ! Αυτή η έλξη που μας κρατούσε ενωμένους, μας χώριζε ταυτοχρόνως, γιατί ήταν τόσο δυνατή που μας έκανε κτητικούς και εγωιστές. Ένας φοίνικας που αναγεννιέται διαρκώς από τις στάχτες της αδιαφορίας και της μνησικακίας. Δεν ήμουν ευτυχισμένη. Μπορεί αυτό που ζούσα να ήταν η κόλαση, όμως δεν με ένοιαζε, αυτό ήθελα, γιατί ήθελα εκείνον. Κάθε φορά είχα την ελπίδα ότι αυτή την φορά θα ήταν διαφορετικά, ότι δεν θα μου ξαναέλεγε ψέματα, ότι για μια φορά θα με έβαζε πάνω από «τα δικά του», ότι θα με έπαιρνε στην αγκαλιά του και δεν θα υπέφερα πια. 

Την τελευταία φορά που τα βρήκαμε ήταν χειρότερα από ποτέ, αλλά δεν μπορούσα να τον αφήσω. Ένα βράδυ τον αρνήθηκα και όταν πήγα να του ζητήσω συγνώμη, προς έκπληξη μου... τον βρήκα ξαπλωμένο να κοιμάται με μια άλλη γυναίκα. Μπλόκαρα. Μήπως μόνο αυτό τον κρατούσε μαζί μου και για αυτό μόλις δεν του δόθηκα με αντικατέστησε ή απλά θίχτηκε ο εγωισμός του τόσο που έπρεπε να με πληρώσει με τον ίδιο νόμισμα; Δεν μπορούσε να προσπαθήσει για μας ή μήπως δεν ήθελε; Γιατί να μου φερθεί έτσι μετά από όλες τις γενναιόδωρες ευκαιρίες που του έδωσα; Και στο κάτω-κάτω γιατί με ξαναπροσέγγιζε δίνοντας υποσχέσεις που ήξερε ότι δεν μπορεί να κρατήσει; Γιατί όμως υπάρχει και εκείνο το κομμάτι μέσα μου που τον έχει ήδη συγχωρήσει; Ίσως να του πέρασε ή ίσως να είναι ένα σημάδι ότι πρέπει να τελειώσουμε. Τόσα γιατί και τόσα ίσως, ίσως με γέμισαν μίσος. Ήμουν ανάμεσα στο να τα παρατήσω όλα και στο να συνειδητοποιήσω πόσο πολύ με νοιάζει ακόμα. Πάνω από όλα όμως ο εγωισμός μου. Έτσι απλά έφυγα, δεν απάντησα σε καμία κλήση του, δεν πήγαινα πια στα στέκια μας. Αν δεν μπορούσα να τον έχω δεν ήθελα ούτε τις αναμνήσεις μας. Λίγο εγωιστικό; Ίσως. Ήμασταν ξένοι πια, μόνο που ήδη γνωρίζαμε υπερβολικά ο ένας τον άλλο.

Τώρα μετά από όλα αυτά τα τρελά συναισθήματα αναρωτιέμαι αν άξιζε εξαρχής όλο αυτό, αν μου άξιζε ο Λουκάς. Τελικά ποιες ήταν περισσότερες οι στιγμές της χαράς ή της λύπης; Είναι τότε που αρχίζεις να φοβάσαι τον έρωτα. Καταραμένη στιγμή! Δεν ξέρω τι να κάνω. Όλα οδηγούν σε αδιέξοδο. Λένε ότι για τους Αρχαίους Έλληνες το να παραδοθεί κανείς στο έρωτα ήταν συνώνυμο της τρέλας... έτσι κι εγώ είχα τρελαθεί. Είχα ερωτευτεί τον ίδιο μου τον δήμιο, την καταστροφή μου... μου ήταν δύσκολο όμως να το χωνέψω.

Θα αναρωτιέσαι βέβαια που θέλω να καταλήξω. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω με τον Λουκά. Ήταν ο μόνος που με έκανε να νιώθω τόσο αρνητικά και θετικά, που με έκανε να χάσω το μυαλό μου. ‘Έρωτας χωρίς πόνο γίνεται; Τελικά μπορεί να υπάρξει μια υγιής σχέση μόνο με έρωτα, χωρίς φιλία και αγάπη;

Ηλέκτρα 

"Μόνο φίλοι;" 

Αγαπητή Κάρυ,

Με λένε Ναταλία και είμαι δεκαεννιά χρονών. Πρόσφατα συνέβη ένα περιστατικό στη ζωή μου που με έβαλε σε σκέψεις. Έγινε κάτι παραπάνω με κάποιον που θεωρούσα κολλητό μου. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αισθάνθηκα ερωτικά, δεν ξέρω βέβαια αν θα μπορούσα να πω το ίδιο και γι’ αυτόν. Μακάρι να μπορούσα να διαβάσω το μυαλό του. 

Ήμασταν σε ένα πάρτι, όταν... καθώς χορεύαμε και αφού είχαμε πιεί λιγάκι, εκείνος μεταξύ σοβαρού και αστείου μου λέει: «Πάω στοίχημα πως δεν τολμάς να με φιλήσεις». Για λίγα δευτερόλεπτα έμεινα ανέκφραστη, αλλά μετά του χαμογέλασα. Λίγο η αίσθηση του απαγορευμένου, λίγο η ατμόσφαιρα του πάρτι, τον φίλησα. Το θέμα ήταν πως και ο ίδιος δεν τραβήχτηκε μακριά μου, κι αργότερα φαινόταν πιο κεφάτος από πριν. Το φιλί αυτό συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια του πάρτι, αλλά και μετά...

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή το αντιμετωπίσαμε και οι δύο τελείως «φιλικά και χαλαρά», αλλά αργότερα άρχισα να το βλέπω πιο σοβαρά. 

Τελικά υπάρχει η σχέση χωρίς συναισθήματα και δεσμεύσεις; 

Με τον Δημήτρη είχαμε γνωριστεί τρία χρόνια πριν, όταν εκείνος ενδιαφερόταν για μια φίλη μου και ήθελε να τον βοηθήσω να την κατακτήσει. Παρ’ όλες τις προσπάθειες δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει κάτι μαζί του και καταλήξαμε να γίνουμε δύο πολύ καλοί φίλοι. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι μπορώ να είμαι ο εαυτός μου μαζί του και άλλες ότι η φιλία μας δεν ήταν ποτέ αληθινή. Μάλλον ήρθε ώρα να συνειδητοποιήσω πως όντως δεν υπάρχει φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας. Στην πραγματικότητα κατάλαβα πως αυτό που ήθελα δεν ήταν μόνο να μιλάω μαζί του, αλλά και να είμαστε μαζί. 

Παρ’ όλα αυτά που συνέβησαν συνεχίζουμε να φερόμαστε ο ένας στον άλλον σαν κολλητοί φίλοι, όπως κάναμε πάντα. Όμως αυτή τη φορά είναι διαφορετικά. Το καταλαβαίνω και το καταλαβαίνει και αυτός. Μα κανένας δεν θέλει να το παραδεχτεί, είτε για να μην χαλάσει την φιλία μας, είτε γιατί και οι δύο φοβόμαστε την απόρριψη. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν αγαπάω στην πραγματικότητα αυτόν ή απλά τον εαυτό μου μέσα από την φιλία μας. 

Λένε πως η φιλία δεν αποκλείει τον έρωτα, αλλά τον βάζει σε ένα κόσμο λιγότερο κτητικό και εγωιστικό! Κι όμως ούτε αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στην περίπτωσή μας. Θεωρητικά, αν η φιλία συνυπάρχει με τον έρωτα, τότε υπάρχει και η πιθανότητα της αγάπης με τον καλύτερό μας φίλο. Σχεδόν ποτέ δεν βλέπουμε πότε εμφανίζεται ο έρωτας. Δεν δίνουμε σημασία στο πως αναπτύσσεται, απλώς συμβαίνει... γι’ αυτό και δεν λέμε ποτέ: «Νομίζω πως έχω αρχίσει να ερωτεύομαι». 

Στην περίπτωσή μου με τον Δημήτρη είναι κάτι παραπάνω από έρωτας, αφού είναι και ένα είδος φιλίας. 

Αυτό που με προβληματίζει είναι αν ο δυνατότερος και ίσως ο πιο "απαισιόδοξος" έρωτας είναι αυτός που και οι δύο γνωρίζουν ότι είναι ερωτευμένοι, αλλά στο τέλος αποφασίζουν να μείνουν για πάντα φίλοι. 


Τεμηρίδου Κωνσταντίνα & Σοφία Τσώνη & Φώλα Δεμίρη Μιμίκα

Σχολιασμοί

Χανιώτου