Ημερολόγιο του "δρόμου"...

Ένα Σαββατόβραδο...

Πριν από κάποια χρόνια όταν έβλεπα στο δρόμο παιδιά ρακένδυτα με όχι ιδιαίτερα προσεγμένη εμφάνιση να ζητιανεύουν ή να πουλούν χαρτομάντιλα ή οτιδήποτε άλλο συνήθιζα να γυρίζω το κεφάλι μου από την άλλη με απάθεια ή ακόμη και να αλλάζω δρόμο αηδιασμένη. Πλέον όταν σκέφτομαι τον παλιό μου εαυτό αηδιάζω με την ίδια τη συμπεριφορά μου και με το πόσο απαθής ήμουν απέναντι σε τέτοια περιστατικά, μέσα από τα οποία στην ουσία γνωρίζουμε τα προβλήματα της κοινωνίας μας αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζουμε έμμεσα και το πόσο τυχεροί ή και άτυχοι είμαστε εμείς που ζούμε σε ένα «χρυσό κλουβί», σε ιδανικές συνθήκες δηλαδή, απομακρυσμένοι και προστατευμένοι από ότι μπορεί να μας «σοκάρει». Από τη μία είμαστε τυχεροί και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που έχουμε πολύ περισσότερα από τα απαραίτητα και από αυτά που μας χρειάζονται και ζούμε μια ξέγνοιαστη ζωή. Από την άλλη, ζούμε σε μια πλαστή πραγματικότητα η οποία δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική κοινωνία, αλλά μια σημαντική μειονότητα καθώς ούτε συναντάμε παραδείγματα εξαθλίωσης στο περιβάλλον μας, πόσο μάλλον σε ενδοοικογενειακό επίπεδο.

Αφορμή για να σκεφτώ όλα αυτά και να συνειδητοποιήσω την πραγματική κατάσταση της κοινωνίας μας ήταν η συνάντηση και γνωριμία μου με ένα παιδάκι, γύρω στα 10 που προσπάθησε να μου πουλήσει χαρτομάντιλα ένα συνηθισμένο Σάββατο που προσεκτικά ντυμένη και περιποιημένη είχα κατέβει στο κέντρο να συναντήσω τις φίλες μου. 

Και καθώς κατέβαινα από το λεωφορείο πέτυχα τυχαία έναν γνωστό μου από το τένις και επειδή πηγαίναμε σε μέρη που ήταν κοντινά μεταξύ τους, αποφασίσαμε να περπατήσουμε μαζί μέχρι τα σημεία των ραντεβού μας...

Καθώς περπατούσαμε στο πεζοδρόμιο της Τσιμισκή ένα παιδάκι άπλωσε το χέρι του για να μου δώσει χαρτομάντιλα. Εγώ φυσικά έκανα σα να μη το είδα και συνέχιζα ακάθεκτη την πορεία μου. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα όμως συνειδητοποίησα ότι ο Δημήτρης, ο γνωστός μου από το τένις δε περπατούσε δίπλα μου αλλά είχε σταματήσει και είχε πιάσει κουβέντα με το παιδάκι. Τότε γύρισα και του είπα με ειρωνεία : «Τι έγινε Δημήτρη έπιασες καινούριο φίλο;» Εκείνος με κοίταξε σοβαρός και ταυτόχρονα απογοητευμένος. «Ξέρεις τι περνούν αυτά τα παιδιά καθημερινά που εσύ απαξιείς να κοιτάξεις;» 

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα περίεργα αλλά προσπάθησα να μη το δείξω και συνέχισα χαλαρή: « Όχι μου διαφεύγει έχω και πιο σημαντικά πράγματα να ασχοληθώ αλλά για πες...» «Πες Γιωργάκη.», είπε ο Δημήτρης απευθυνόμενος στο 10χρονο παιδάκι με τα χαρτομάντιλα. «Πρέπει μέχρι την Κυριακή να μαζέψω 50 ευρώ αλλιώς ο κύριος που μας δίνει την αποθήκη στην οποία κοιμόμαστε το βράδυ θα με διώξει και είναι χειμώνας και δεν θα έχω κάπου να κοιμηθώ ούτε τι να φάω». «Τι εννοείς σας;» μπόρεσα μόνο να πω , σοκαρισμένη από αυτά που άκουγα. «Είμαστε γύρω στα 10 παιδιά» μου απάντησε. «Όλα είμαστε ορφανά και δεν έχουμε κανέναν κοντινό συγγενή να μας πάρει στο σπίτι του και να μας ταΐζει. Εμένα ένας φίλος μου μου είπε για αυτόν τον κύριο ο οποίος έχει μια αποθήκη και μας αφήνει να κοιμόμαστε εκεί το βράδυ και μας δίνει καμιά φρυγανιά το πρωί... αλλά πρέπει να πουλάμε όλη την υπόλοιπη μέρα χαρτομάντιλα στο δρόμο και στο τέλος της βδομάδας να του δίνουμε τα κέρδη. Αν όμως του φέρουμε κάτω από 50 ευρώ μας χτυπάει και μας βγάζει έξω και δε μας δίνει φαγητό». Δεν μπορούσα να πιστέψω στα αφτιά μου. Ένιωσα τόσο άσχημα που δεν μπόρεσα καν να τον κοιτάξω στα μάτια τον μικρό. Πως μπορούσα να είμαι τόσο απαθής και τόσο αναίσθητη; Κοίταξα το Γιωργάκη και του είπα «…Λυπάμαι πολύ..» , ήταν το μόνο που κατάφερα να πω. Εκείνος με κοίταξε στα μάτια και μου είπε « Α, δεν πειράζει έχω συνηθίσει, μόνο αν θες πάρε ένα πακέτο χαρτομάντιλα.. αν έχεις ψιλά πάνω σου δηλαδή» Εγώ κοίταξα τον Δημήτρη και αμέσως πήραμε το Γιωργάκη από το ένα χέρι ο ένας και από το άλλο χέρι ο άλλος. Πήγαμε στα Goody’s και του πήραμε να φάει, μιλήσαμε μαζί του και γελάσαμε. Στο τέλος του δώσαμε από 10 ευρώ ο καθένας και τον αποχαιρετήσαμε. 

Γυρίζοντας σπίτι εκείνο το Σάββατο ένιωσα πολύ διαφορετικά. Καλύτερα από κάθε άλλο βράδυ. Ένιωσα μια πληρότητα, μια ζεστασιά... Μπορεί να μη διασκέδασα με τις φίλες μου όπως είχα κανονίσει αλλά σίγουρα πέρασα πολύ καλύτερα ξέροντας πως έκανα κάτι για ένα παιδί που είχε την ανάγκη μου. Κάτι στο οποίο εγώ δεν δίνω καν σημασία και δεν το χρειάζομαι, κάτι που το θεωρώ αυτονόητο, το δίνω σε εκείνο και με μια τόσο απλή και εύκολη πράξη του αλλάζω την ζωή προς το καλύτερο. Του την αλλάζω όμως; Ή απλώς βολεύω την συνείδησή μου με αυτές τις σκέψεις; 

Είναι πολύ όμορφο να δίνεις στους άλλους και μόνο αν το κάνεις καταλαβαίνεις τι πραγματικά σημαίνει αυτό. 

Από τότε βλέπω που και που τον Γιωργάκη στο κέντρο, αγοράζω τα χαρτομάντιλά του και τον χαιρετάω σα φίλο. 

Πηγαίνουμε που και που μαζί σε κανένα περίπτερο και του αγοράζω χυμό…

Τεμηρίδου Κωνσταντίνα

Σχολιασμοί

Κωνσταντούρου