Τηλιακού Σέβη - Σχολιασμός για "Ιστορία της παραλιακής"

Μικρή μου,τρυφερή Μαριάννα.

Διάβασα πολλές φορές την ιστορία σου,πριν καταλήξω να σου γράψω όσα σου γράφω.Με συγκίνησε!Γιατί για μας τους μεγάλους,είναι συγκινητικό να διαπιστώνουμε πως τα νέα παιδιά,πέρα από τον ρωμαντισμό της εφηβείας,διαθέτουν και μια ευαισθησία απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα,που εντυπωσιάζει και παρηγορεί.

Διαβάζοντας λοιπόν το κείμενό σου,κατάλαβα πως είσαι ένα νέο κορίτσι που στέκεται με ευαισθησία,τρυφερότητα αλλά και με κριτική ματιά,μπροστά σε όσα συμβαίνουν γύρω του.Αυτό,μου άρεσε Μαριάννα.Μου άρεσε επίσης,η απλή,λιτή γραφή σου.

Η αφήγησή σου,κυλάει αβίαστα,οι περιγραφές σου δεν φτάνουν στην υπερβολή που συχνά κουράζει,δεν είδα πουθενά λέξεις εντυπωσιασμού.Είδα μια εικόνα από την καθημερινότητά σου,καθαρή,αμακιγιάριστη,ειλικρινή.

Διαπίστωσα ακόμα,την ικανότητά σου να διακρίνεις,πίσω από την καθαρά συγκινησιακή εικόνα,και την εικόνα της εκμετάλλευσης,σε ό,τι έχει να κάνει με τη μικρή σουν ηρωίδα. Η επιλογή τουν ονόματός της,είναι ένας επιτυχημένος συμβολισμός που επίσης μου άρεσε:Ελπίδα!!!

Με λίγα λόγια και για να μιλήσουμε πρακτικά ή αν προτιμάς "τεχνικά",η ιστορία σου είναι ένα καλοστρωμένο κείμενο,με μηνύματα (η προσφορά,η συμπαράσταση στον αδύνατο)και με σημαντικές διαπιστώσεις (υπάρχουν άνθρωποι,που δεν είναι τόσο τυχεροί όσο εμείς). Υπάρχουν όμως και κάποιες μικρές "αδυναμίες"-πάντα κατά τη γνώμη μου- που θα ήθελα με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον,να τις επισημάνω.

1."είδα ουκ ολίγα,χαρούμενα πρόσωπα".-Το "ουκ ολίγα",μ' ενόχλησε λίγο.Μπορεί να είναι γραμματικά σωστό αλλά στην περίπτωση του γραπτού σου,δεν είναι λογοτεχνικά "ορθό".Θα προτιμούσα "πολλά χαρούμενα πρόσωπα",ή ακόμα καλύτερα,"χαρούμενα πρόσωπα".

2.Αναρωτήσου Μαριάννα μου.΄Οταν μπορείς να βλέπεις τον ήλιο που δύει,μπορεί άραγε ο καιρος να είναι ταυτόχρονα "μουντός,σκοτεινός";

3.Η μικρή Ελπίδα,γύρω στα έξη όπως λες,πρόλαβε άραγε να πάει σχολείο και ν΄αποδείξει πως ήταν άριστη μαθήτρια;Μάλλον όχι."΄Ηθελε πολύ να πάει σχολείο αλλά..."-μου φαίνεται πιο πειστικό.

4.Και τέλος,γράφεις πως εκείνη η συνάντηση στην παραλιακή,ήταν γεμάτη ενέργεια,σ' έκανε να νιώσεις πως κάτι είχε αλλάξει μέσα σου. Γιατί ήταν γεμάτη ενέργεια;Η λέξη ενέργεια,προϋποθέτει δράση.Υποθέτω πως εννοείς ότι σε γέμισε ενέργεια,η προσφορά σου στο μικρό κοριτσάκι και πως η ικανοποίηση ότι μπόρεσες να του προσφέρεις βοήθεια,ήταν αυτό που σ' έκανε να νιώσεις πως κάτι είχε αλλάξει μέσα σου.Το υποθέτω- γιατί στο γραπτό σου,δεν είναι αρκετά σαφές και κάτι που εγώ τουλάχιστον κρίνω απαραίτητο στη λογοτεχνία-όπως άλλωστε και στη ζωή- είναι η διαύγεια στην έκφραση των συναισθημάτων .Μόνο έτσι,κερδίζεις τον αναγνώστη και τον κάνεις κοινωνό των σκέψεών σου.

Μαριάννα μου,εκείνο που θα ήθελα να σου πω κλείνοντας,είναι πως αν τώρα,στην ηλικία που είσαι,μπορείς να εκφράζεις τόση ευαισθησία και προβληματισμό,με τα χρόνια,την ωριμότητα και τις εμπειρίες που θα έρθουν,θα μπορέσεις να διαχειριστείς αυτό το ταλέντο που σίγουρα έχεις,με τρόπο που ίσως μας εκπλήξει.

Γράφε,γράφε,γράφε!!Μη φοβάσαι να σκίζεις χαρτιά και να γεμίζεις καιούρια!Είναι η "προπόνηση" που θα κάνεις εσύ,στον εαυτό σου. Σου εύχομαι πρόοδο,υγεία,χαρά,επιτυχία!!!!!

Με πολλή αγάπη,

Τηλιακού Σέβη

                                    Πλοήγηση