Περί έρωτος...

Και οι σκέψεις μου τριβέλιζαν
μες το αχανές κενό
τις άκουγα 
ήταν καλό ;
Γιατί κάπου εκεί κάτω θα

έβρισκα μια άβυσσο με χρώμα πορφυρό

και κάπου εκεί χανόμουνα
μέσα σ'έναν αγέρα φλογερό
μα εκεί που καταλάβαινα
ξανάπεφτα σε λήθαργο βαθύ
με πρόσωπο χλωμό.

Ανθίζουσα φιλία, λευκό το ρόδο
τζιτζίκια ηχηρά στον κενό χώρο.

Ήλιος θαμπός
πόνος κρυφός
μάτια κλειστά
Υπάρχεις ;

Aν όχι σ'αγαπώ
όνειρο πικρό, συγνώμη να ζητήσω...
Αν ναι σ΄ευχαριστώ
μονάχα γύρνα πίσω.

Στρατηνάκη Ελισάβετ