Έξοδος

Είχε μείνει αρκετό καιρό μέσα για να σκεφτεί. Όμως, τώρα οι τέσσερις τοίχοι την καταπλάκωναν και της στερούσαν αυτό που ήθελε περισσότερο να δει. Έτσι έτρεξε... Βγήκε από το κατώφλι της πόρτας αγνοώντας τις φωνές που την ρωτούσαν που πήγαινε. Αυτό που ήξερε ήταν πως έπρεπε να βγει από το μέρος που ασφυκτιούσε. Την πλήγωναν όλοι οι καυγάδες των τελευταίων μηνών... γιατί στο τέλος κάθε καυγά ήθελε να ξεσπάσει σε κλάματα. Μα δάκρυ δεν έπρεπε να φανεί στα ματιά της. Άρχισε να περπατάει χωρίς να ξέρει που πήγαινε, ακολουθώντας απλά το ένστικτο της. Περπατούσε για ώρα ώσπου βρέθηκε σε ένα πάρκο. Κάθισε στο παγκάκι και περίμενε κάποιος να της προσφέρει λίγα λεπτά από την μέρα του και να της συμπαρασταθεί. Μετά την απογοήτευση που εισέπραξε από τους περαστικούς, άρχισε να ψάχνει τις τσέπες της μήπως και βρει κάτι για να ασχοληθεί. Βρήκε το κινητό της και τα παλιά της ακουστικά. Η μουσική θα ήταν ο σύντροφος της για το υπόλοιπο της ημέρας μέχρι το την δύση του ήλιου- δεν είχε αποφασίσει τι θα έκανε μετά.

Το τραγούδι που άρχισε να παίζει δεν την τόνωσε καθόλου. Η καταθλιπτική μελωδία σε συνδυασμό με το θλιμμένο ύφος των ανθρώπων που περνούσαν σκυφτοί της προκάλεσαν μια αναταραχή. Μα ξαφνικά άκουσε φωνές. Δεν κατάλαβε τι ακριβώς συνέβαινε. Έτρεξε μα δεν πρόλαβε. Η σκιές χόρευαν στους τοίχους ενός ερημωμένου στενού. Βρέθηκε για δεύτερη φορά σε μια δίνη μεταξύ πραγματικότητας και σκέψεων. Το μόνο που ακουγόταν πια ήταν η καρότσα ενός ζητιάνου που έψαχνε στα σκουπίδια. Αναγνωρίζοντας από πού προήλθε ο ήχος, περπάτησε προς τον μόνο άνθρωπο που ήξερε πως δεν θα την απορρίψει... Τον βρήκε να κοιτάει σκυφτά τον δρόμο χωρίς ζωντάνια, σαν υπνωτισμένος. Προσπάθησε να συναντήσει το βλέμμα του, μα εκείνος το απέφευγε με επιδέξιες κινήσεις της κεφαλής του. Στο πρόσωπο του έβλεπε όχι μόνο την θλίψη αλλά και την έλλειψη ονείρων. Άραγε του έλειπε η ανθρώπινη συντρόφια; Χωρίς να χάσει χρόνο κατάφερε να του μιλήσει. Εκείνος ήταν απορημένος που κάποιος άλλος είχε ανοίξει την κάρδια του σε αυτόν... έστω και αν γνωρίζονταν λιγότερο από μία ώρα. Μετά από πολύωρη συζήτηση έφυγε και πίσω της άφησε μια γλυκιά ανάμνηση που θα ήθελε να κρατήσει γερά και να την κάνει να δραπετεύει από την πραγματικότητα έστω και για λίγα λεπτά. Ήταν από αυτές τις λίγες φορές που θέλεις να αποτυπώσεις την εικόνα σε ένα φύλλο χαρτί... Δε θα ξεχνούσε ότι κάποιες φορές η ζωή έχει ωραίες απλοϊκές στιγμές που θα τις ήθελες να μείνουν χαραγμένες για πάντα στην μνήμη...

Ελισάβετ Στρατηνάκη

Σχολιασμοί

Νίκου