Σχολιασμός για "Το πρόσωπο της Πραγματικότητας"

Γιάννης Τσιτσιπλάμης

Διάβασα το κείμενο του Γιάννη Τσιτσιπλάμη και αμέσως έκλεισα τον υπολογιστή. Κατόπιν το ξαναδιάβασα και πάλι το άφησα για κάποιες ώρες. Ήθελα να κατασταλάξει η πρώτη μου εντύπωση, ώστε να είναι ο λόγος μου εποικοδομητικός. Έτσι προσπάθησα πρώτα να αναπαράγω το κείμενο σε εικόνες κι όχι σε νοήματα.. Ανακάλυψα οπότε ότι ο γραφέας, θα πρέπει να κινήθηκε επάνω σε προσεκτικό σχέδιο ανάπτυξης. Με μέθοδο που κατ’ εμέ, χρησιμοποιούν κάποιες κατηγορίες ανθρώπων. Ως νεκροτόμος, έβαλε την προσοχή και την γνώση του αντικειμένου, δίχως συναισθηματισμούς που θα σκίαζαν το αποτέλεσμα. Ως ανακριτής έκανε σωστά την χρήση των στοιχείων που διέθετε. Ως Φυσιοδίφης, έβαλε την αγάπη για το είδος το ανθρώπινο (που ίσως πρέπει να κηρυχτεί είδος υπό εξαφάνιση) και την παρατηρητικότητα στην αποδοχή της πραγματικότητας του, με όποια μορφή κι αν υπάρχει. Σε αυτά πρόσθεσε την ευελιξία του λόγου, όχι ως στοιχείο που θα καλλο-λογήσει το κείμενο, αλλά ως στοιχείο αυτής της ίδιας της πραγματικότητας.

Νομίζω ότι ο Γιάννης δούλεψε το κείμενο κομμάτι-κομμάτι. Έτσι θα αναπαραστήσει μέρη-μέλη του σώματος της πραγματικότητας, όχι μόνο σαν λειτουργίες και ικανότητες, αλλά και σαν δυνατότητες που έχει αφ’ εαυτής. Κι όλα αυτά κάνοντας χρήση των ποικίλων γνώσεων που σήμερα διαθέτουμε, αλλά και των αναμεταξύ τους συσχετισμών (μεταφυσική- ψυχολογία- κοινωνιολογία)

Η ματιά του Γιάννης είναι καθαρή, σχεδόν ψυχρή θα έλεγα στην παρατήρηση της πραγματικότητας. Το στοιχείο όμως του ελαφρού σαρκασμού της, μου λέει ότι ο Γιάννης κάποτε θα συγχωρεί αυτήν την «σχιζοφρενή» πραγματικότητα, και θα την χρησιμοποιεί προς όφελος δικό του αλλά και του λόγου. Διότι νομίζω ότι στις τελευταίες σειρές, διαφαίνεται η γκάμα του μελλοντικού εργάτη-ερευνητή, του λόγου (δοκίμιο; κριτική; μυθιστορία;)

Στασινού Ελένη