Σχολιασμός για "Ιστορίες του δρόμου"

Το θέμα του δρόμου, είναι ένα ενδιαφέρον θέμα. Στον προσεκτικό παρατηρητή δυνατόν να αποκαλυφθούν μυστικά που φυλάγονται καλά, αλλά και να τραβήξουν την προσοχή άλλα, που λόγω της εμφανούς δυναμικής τους δεν περνούν απαρατήρητα. Στον δρόμο διαδραματίζεται ένα άλλο είδος ζωής, και μπορείς να συμπεράνεις ότι παρ’ όλη την διαφορετικότητα των μελών, ενέχεται μια συνέχεια σαν ροή χειμάρρου. Μόνον ο μελετητής του δρόμου που δεν θα παρασυρθεί στα επιμέρους, θα μπορέσει να απομονώσει το «Άλλο», εκτός και το «Άλλο» έχει τόσο διαφορετικά χαρακτηριστικά από το σύνολον, ώστε να τραβήξουν το ενδιαφέρον. Αυτά τα διαφορετικά χαρακτηριστικά θα κάνουν τον Γιώργο Τσουλιά να προσέξει την σκηνή στον δρόμο. Έτσι, ως ευαίσθητος μεν άντρας θα διακρίνει ότι το αντικείμενο της προσοχής του υπέφερε από μια εσωτερική προσπάθεια «βασανιζόμενος να ακολουθήσει τη μέση οδό και να αποφύγει τα άκρα» και «σκεπτικός» θα σταματούσε να πάρει τις εφημερίδες του, όμως σε λίγο, θα είχε λησμονήσει ή απωθήσει το συμβάν, ώστε να συνεχίσει να απολαμβάνει μια «αργή χαλαρή βόλτα». Της οποίας βόλτας την συνέχεια αργότερα πάλι θα διέκοπτε η θορυβώδης συνάθροιση γύρω από τον προηγούμενο νεαρό που τον κατηγορούσαν άδικα. 

Ο Γιώργος σε αυτό το σημείο θα προσπαθήσει να ελαφρώσει το κλίμα με την αυτοσχέδια άμυνα της κυρίας, γεγονός που θα έρθει σε αντιδιαστολή με την επιβάρυνση την ψυχολογική που υποδηλώνεται να υπάρχει στον κατηγορούμενο. Είναι δύσκολο, να μπορέσει ο αφηγητής την ίδια στιγμή να απεικονίσει σε δυο πρόσωπα, διαφορετικές ψυχικές καταστάσεις, αλλά ο Γιώργος καταφέρνει με τον απλό αυτό τρόπο να αποδώσει την ιλαρότητα μέσα από το τραγικό. 

Ο Γιώργος στην συνέχεια έμμεσα πλην σαφώς, θα χαρακτηρίσει τον περίγυρο αδιάφορο και ανόητο, εφόσον δεν είχαν έρθει «για να λύσουν την παρεξήγηση, αλλά για να διασκεδάσουν με τις κατηγορίες που εξαπέλυε η γριά γυναίκα εναντίον του ανθρώπου με την καμπαρντίνα» γεγονός που δείχνει ότι η ματιά του δεν είναι του πολυάσχολου, αδιάφορου ατόμου, μα κάποιου που μπορεί να αρχίσει να εργάζεται στο μέσα μέρος των «Φαινομένων». 

Η σκηνή θα λήξει με την δικαίωση (ως κλασσική τραγική ιστορία) για να δοθεί και το προσωπικό συμπέρασμα «Δεν ξέρω από ποια απώλεια ισορροπίας ή προσανατολισμού έπασχε ο άνθρωπος αλλά είναι μάλλον δύσκολο να είσαι διαφορετικός...» βαριά διαπίστωση, σοφή, ανθρώπινη, δοσμένη με απόλυτη συμπάθεια προς στο ανθρώπινο είδος, που δείχνει τον σοβαρό και ευαίσθητο χαρακτήρα του Γιώργου Τσουλιά.

Το μόνο που θα ήθελα είναι ο ακριβής προσδιορισμός της ηλικίας του παρατηρητή. Όταν χαρακτηρίζει τον άνθρωπο με την καμπαρντίνα «νεαρό άντρα» θεωρώ πως είναι ο ίδιος μεγάλος άντρας, η πολύ μεγαλύτερος. Όταν χαρακτηρίζει την γυναίκα «γριά γυναίκα» και «ηλικιωμένη» θεωρώ ότι είναι πολύ μικρότερος της. Τέλος όταν φτάνει στο συμπέρασμα ότι «Δεν ξέρω από ποια απώλεια ισορροπίας ή προσανατολισμού έπασχε ο άνθρωπος αλλά είναι μάλλον δύσκολο να είσαι διαφορετικός...» δεν ξέρω που να τον κατατάξω. Στην νεαρή ηλικία όπου η ζωή τώρα έχει αρχίσει να αφήνει τα πρώτα κατασταλάγματά της κι αν ναι αυτό (ως επί το πλείστον) πως συνάδει με το «να αγοράσω τις κυριακάτικες εφημερίδες και συνέχισα απολαμβάνοντας μια αργή χαλαρή βόλτα» που υποδηλώνει μια άλλη ηλικία… Φυσικά και αυτή η ασάφεια δεν αναιρεί τίποτα από τα σοβαρά στοιχεία του Γιώργου, απλώς καλό θα ήταν ο αναγνώστης να γνωρίζει στο ίδιο κείμενο, που ακριβώς τοποθετείται (ηλικιακά) ο συγγραφέας.

Στασινού Ελένη