Σπασμένα Κομμάτια

Κλείνει η πόρτα.

Πέφτουν τα δάκρυα στο χώμα

Και τα γόνατα λυγίζουν

Και η ψυχή πονάει

Και η καρδιά πονάει

Και σπάει

Και γίνεται χίλια κομμάτια

Και το καθένα από αυτά πονάει

όσο όταν όλα μαζί αποτελούσαν ένα

Και η οδύνη σου κόβει την ανάσα

Και τα γόνατα λυγίζουν

Και νιώθεις πια πως

τίποτα και κανείς δεν έχει σημασία·

τίποτα και κανείς δε μετράει

Και η ψυχή πονάει

Και όλα γύρω είναι ένα κενό

Και η απώλεια αβάσταχτη

Τα δάκρυα κυλούν ακόμα

Και η καρδιά πονάει

Παραμένει λαβωμένη για καιρό

ώσπου να έρθει κάποιος

που θα μαζέψει τα κομμάτια

και θα τής δώσει λόγο να ξαναχτυπήσει.

 Σέγκουλη Μαρία