Σχολιασμός για "Στον ίδιο δρόμο"

Σε μια κοινωνία που κλείνει τα μάτια σε τόσες ίδιες ή και παρόμοιες καταστάσεις, σ’ ένα θέμα που συνήθως το διαβάζουμε ανεπτυγμένο από ψυχολόγους ή το ακούμε σαν είδηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έρχεται ένα παιδί να μας το δώσει με πιο βαθιά γραφή.

Ένα συγκλονιστικό θέμα αποδομένο πολύ ευγενικά θα έλεγα και με βαθύτατα κρυμμένο πόνο πίσω από τις εμφανείς λέξεις.

Στιγμές πόνου με έντονες εικόνες που θα ήθελε να ξεχάσει τις νικά  η ανάμνηση. Μπροστά σ’ αυτό το θέμα που μαστίζει την κοινωνία μας είτε βγαίνει στο φως είτε όχι, η αφήγηση μέσα από τα μάτια του, μας δίνει να καταλάβουμε πόσο κλειστά έχουμε τελικά εμείς οι μεγάλοι τα δικά μας.

Μια αθώα ψυχή, βασανίζεται κι όμως αναγκάζεται να γίνει τιμωρός από  θύμα. Για να λυτρωθεί, για να ξεφύγει από το παρελθόν  κι απ’ το παρόν;

Μια ωραία ιστορία, αληθινή ή φανταστική, δεν έχει σημασία τελικά. Αυτό που με νοιάζει εμένα ως αναγνώστρια είναι ότι μπήκα στη θέση και των δύο κοριτσιών. Ένιωσα τύψεις, βίωσα τις ενοχές, είδα με τα μάτια μου –αυτά της ψυχής- τη δολοφονία – τιμωρία του ενόχου.

Μίσησα το κάθε ανθρωπόμορφο τέρας που βρίσκεται κρυμμένο πίσω από τη μάσκα του καθωπρεπισμού και του δήθεν. Του «έντιμου κύριου» της δήθεν «έντιμης καλής μας κοινωνίας» ο οποίος μάλιστα τελεί και το συγκεκριμένο λειτούργημα.

Μια ιστορία που με κάνει ν’ αναρωτιέμαι πόσα παιδικά στόματα έχουν σωπάσει; Πόσες παιδικές ψυχές έχουν πονέσει; Πόσα χαμένα χρόνια αθωότητας θυσιάζονται στο βωμό της ανωμαλίας του κάθε τέτοιου είδους;

Συγχαρητήρια  Φώλα Δεμίρη Μιμίκα! Εύχομαι κάποια στιγμή να ξαναδιαβάσω δικό σου κείμενο και γιατί όχι, να δω αυτό σε ολοκληρωμένο λογοτεχνικό έργο!

Φραγκάκη Ειρήνη