Σχολιασμός για "Μη ειρημένες αλήθειες-Τα πάντα και το τίποτα" και "Μια ανεκπλήρωτη επιθυμία"

Επιτρέψτε μου πρώτα να συγχαρώ όλους όσους συνέβαλαν στο στήσιμο της ηλεκτρονικής εφημερίδας. Εύχομαι κάθε επιτυχία στην προσπάθειά σας.

Διάβασα με πολύ προσοχή το ποίημα της Μαρίνας Τερβισίδου με τίτλο: «Μη ειρημένες αλήθειες-Τα πάντα και το τίποτα»

Συγχαρητήρια Μαρίνα. Συγχαρητήρια για την άνεση με την οποία χειρίζεσαι τη γλώσσα, για την ευκολία με την οποία παίζεις με τις λέξεις.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα τελειώνοντας είναι ότι –δεν ξέρω πόσο συνειδητά ή ασυνείδητα-  τελικά η ενασχόληση με το γράψιμο οδηγεί τον συγγραφέα να καταλάβει καλύτερα τον εαυτό του, να φτάσει σε συμπεράσματα και αλήθειες που ενδεχομένως διαφορετικά δεν θα μπορούσε να δει. Με συμπεράσματα και παραδοχές τελειώνει το ποίημά της η Μαρίνα Τερβισίδου. Δύο είναι τα στοιχεία που  χρησιμοποιεί για να εισάγει τον αναγνώστη αβίαστα στον εσωτερικό κόσμο μιας κοπέλας. Τις επαναλαμβανόμενες αντιθέσεις που σκιαγραφούν έντονα συναισθήματα και καταστάσεις και τις δυνατές εικόνες που πλημμυρίζουν μάτια και μυαλό και δεν αφήνουν περιθώρια για παρανοήσεις. Ο έρωτας παίρνει σκοτεινή μορφή και με αυτή έρχεται να «χρωματίσει» τη ζωή μιας νεαράς κοπέλας. Ο πόνος, η πίκρα, το αδιέξοδο χάνονται, αλλάζουν διάσταση μπρος στο πρωτόγνωρο συναίσθημα, δίνουν στο όνειρο ζωή, χρώμα, γεύση κι αρκούν για να γεμίσουν στιγμές, ώρες, μέρες. Ωστόσο όλα είναι γραμμένα σε παρελθόντα χρόνο και η τελευταία αλήθεια όσο κι αν φαίνεται πικρή αφήνει μια γλυκιά εντύπωση.  Για όσα ζήσαμε, όσα νιώσαμε, για όσα μας πόνεσαν δε μετανιώνουμε. Είναι κομμάτια από τη ζωή μας. Τα κρατάμε μέσα μας και προχωράμε.

Το δεύτερο ποίημα της Μαρίνας Τερβισίδου «Μια ανεκπλήρωτη επιθυμία» πάλι μιλά για απατηλά όνειρα, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και επιθυμίες, ψεύτικα λόγια που χάθηκαν. Γεγονότα και καταστάσεις που φαντάζουν τόσο σημαντικές όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε μικρή ηλικία και που τις συναντά στη συνέχεια τόσες πολλές φορές στη ζωή του σε όλα τα επίπεδα. Οι λέξεις «μπαινοβγαίνεις», «καταφέρνεις», «ξανά» δείχνουν ότι υπάρχει σα γνώση υποβόσκουσα  από την αρχή η πραγματική διάσταση των πραγμάτων. Με τη λέξη «τελικά» η υποψία γίνεται παραδοχή. Κι από αυτή την παραδοχή ξεπηδά η επιλογή για τη διερεύνηση του «σκοτεινού». Ωστόσο η λέξη «σκοτεινό» από μόνη της δηλώνει ότι κάπου υπάρχει και το φως, ίσως κάπου αλλού, αλλά υπάρχει.

Για ακόμα μια φορά θέλω να συγχαρώ τη Μαρίνα Τερβισίδου και να την καλέσω να συνεχίζει να γράφει. Έχει μεγάλες δυνατότητες τις οποίες οφείλει να καλλιεργήσει.  

Φώτου Γιώτα