Ιστορίες του δρόμου

Ο νεαρός άνδρας που με προσπέρασε βιαστικά δεν θα ήταν πάνω από τριάντα. Το προσωπό του ήταν μάλλον συνηθισμένο και το ανάστημά του κανονικό. Δεν θα τον πρόσεχα καν την ώρα που περνούσε από δίπλα μου αν δεν φορούσε καμπαρντίνα... Μάιο μήνα. Κι αν αυτός ήταν ο λόγος που τον πρόσεξα, ο λόγος που το βλέμμα μου τον ακολούθησε, καθώς απομακρυνόταν, ήταν ότι είχε το πιο αστείο περπάτημα του κόσμου.

Περπατούσε βιαστικά-σχεδόν έτρεχε-αλλά ήταν αδύνατο να το κάνει σε ευθεία γραμμή. Πήγαινε πάντα λοξά, πότε δεξιά πότε αριστερά κινδυνεύοντας ή να βγει στο δρόμο ή να πέσει στη βιτρίνα κάποιου καταστήματος. Ύστερα από μερικά μέτρα έκανε ένα ή δύο πλάγια διορθωτικά βήματα δεξιά ή αριστερά (αναλόγως με την κατεύθυνση προς την οποία είχε παρεκκλίνει από τη νοητή γραμμή που όριζε το κέντρο του πεζοδρομίου) και συνέχιζε-εννοείται λοξά. Το θέαμα με διασκέδασε κάπως και τον παρακολούθησα να απομακρύνεται βασανιζόμενος να ακολουθήσει τη μέση οδό και να αποφύγει τα άκρα. Σκεπτικός σταμάτησα να αγοράσω τις κυριακάτικες εφημερίδες και συνέχισα απολαμβάνοντας μια αργή χαλαρή βόλτα στο εντελώς άδειο πλέον πεζοδρόμιο.

Ύστερα από πεντακόσια περίπου μέτρα ξανασυνάντησα το νεαρό άντρα. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν μόνος. Ήταν αντιμέτωπος με μια ηλικιωμένη γυναίκα αλλά και με τις συνέπειες του λοξοδρομίσματός του. Η καμπαρντίνα του ήταν λεκιασμένη και είχε πάνω της τα σημάδια μιας μπουγάτσας με άχνη και κανέλλα, που, όπως κατάλαβα από το παραλήρημα της, η ηλικιωμένη γυναίκα την είχε χρησιμοποιήσει ως αυτοσχέδιο αμυντικό όπλο εναντίον της επίθεσης που θεώρησε ότι δέχτηκε από τον άνθρωπο με το ανορθόδοξο περπάτημα. Είχαν αρχίσει να μαζεύονται και διάφοροι περίεργοι, όχι ακριβώς για να λύσουν την παρεξήγηση, αλλά για να διασκεδάσουν με τις κατηγορίες που εξαπέλυε η γρια γυναίκα εναντίον του ανθρώπου με την καμπαρντίνα. 
Ούτε λίγο ούτε πολύ η γριούλα κρίνοντας από την καμπαρντίνα και το λοξώς αριστερά και δεξιά... θεώρσε ότι ο τύπος ήταν επιδειξίας κι ότι αυτή θα γινόταν το θύμα του καταμεσής του δρόμου, αν δεν προλάβαινε να αμυνθεί με τη μπουγάτσα. Τελικά η παρεξήγηση λύθηκε μόνο αφού ο τύπος δέχτηκε να ξακουμπώσει την καμπαρντίνα για να αποκαλυφθεί ότι ήταν ντυμένος κι ότι δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση...

Δεν ξέρω από ποια απώλεια ισορροπίας ή προσανατολισμού έπασχε ο άνθρωπος αλλά είναι μάλλον δύσκολο να είσαι διαφορετικός...

Τσουλιάς Γιώργος

Σχολιασμοί

Μανιάτη

Στασινού