Σχολιασμός για ''Αιθέριες Υπάρξεις'' και ''Στιγμές''

Η γραφή είναι αδιάκοπη άσκηση αυτογνωσίας…

Με τις ευχές μου – ελπίζω να κάνω καλό ποδαρικό – για το ξεκίνημα της  λογοτεχνικής  διαδικτυακής εφημερίδας σας, έρχομαι, με αγωνία που δεν μπορώ να κρύψω, να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις – σχόλια με αφορμή τα δυο κείμενα της φίλης μας, της Κατερίνας Δημητριάδου…

Να ξεκαθαρίσω από την αρχή, πως είμαι μεν άνθρωπος της γραφής και της ανάγνωσης, όχι όμως φιλόλογος ούτε και κριτικός λογοτεχνίας.

Μου αρέσει πολύ να διαβάζω και να γράφω και χαίρομαι πολύ όταν συναντώ νέους ανθρώπους, νέα παιδιά όπως η Κατερίνα, που εμπιστεύτηκε αυτά τα δύο της κείμενα στην εφημερίδα μας. Χαίρομαι και καμαρώνω όταν τους βλέπω να ανοίγουν τα φτερά τους και να επιχειρούν να πετάξουν σε αυτό το θαυμαστό και πολλά υποσχόμενο σύμπαν, το σύμπαν της λογοτεχνίας…

Με  πολύ σεβασμό και προσοχή  λοιπόν διάβασα τα δύο κείμενα της Κατερίνας και  θα ήθελα να γράψω μερικές σκέψεις και αισθήματα που μου δημιουργήθηκαν  από αυτή την ανάγνωση…
Πριν αρχίσω θα ήθελα να ευχαριστήσω για την τιμή το Κολλέγιο Ανατόλια και τον συνάδελφο, καθηγητή και συγγραφέα κ. Γκέντζο για την ευγενική του πρόσκληση. Η παρουσία τέτοιων δημιουργικών και ευαίσθητων  ανθρώπων της γραφής στην Εκπαίδευση,  δημιουργεί τις προϋποθέσεις και την εγγύηση για ένα λογοτεχνικό φυτώριο στο διαδίκτυο. Καλορίζικη λοιπόν η προσπάθεια και καλοστερέωτη!

Α. Θα μιλήσω πρώτα για το «Αιθέριες υπάρξεις», το ποιητικό κείμενο που διάβασα πρώτο και που αντιπροσωπεύει κατά την ταπεινή μου γνώμη, μια χαμηλόφωνη ωστόσο αδιάλλακτη εφηβική ματιά, εκεί που αντικρίζει την αθέατη  όψη των πραγμάτων και γυρίζει τις πλάτες στο «έξω», στο παρόν, στο τρέχον, στο εφήμερο… Η Κατερίνα με το κείμενο αυτό επιχειρεί μια χαρτογράφηση, του  κόσμου του άλλου, του έσω, του αληθινού, που συνυπάρχει αθέατος, και καθορίζει εν τέλει τα πάντα, δίνοντας χρώμα και νόημα…

Ο εσωτερικός κόσμος  λοιπόν κατοικείται από τα δικά του όντα. Πλάσματα άλλου είδους. Άλλης φύσης: «Έχει τους αγίους και τα αγρίμια» του, όπως λέει ο ποιητής…Πρόκειται για τις «αιθέριες» υπάρξεις που κατοικούν στην φαντασία, στα χαμένα  όνειρα, εκεί που η ατμόσφαιρα είναι αραιή… Οι υπάρξεις που ανοίγουν τους ορίζοντες της έμπνευσης σε κάθε δυνατή ευκαιρία…

Να μην προσπεράσουμε βιαστικά το τοπίο που περιγράφει το βλέμμα της Κατερίνας…

Αυτά τα «αγρίμια» της φαντασίας  - που  κινδυνεύουν να πνιγούν στους δρόμους και τα λαγούμια της καθημερινότητας – είναι οι φορείς της ουσίας της ύπαρξης, αυτά  που δίνουν το χρώμα και το νόημα στα πάντα, που χρωματίζουν τον καμβά της ζωής και που αποδεικνύουν ότι η νεανική ποιητική ματιά μπορεί πράγματι να είναι φορέας μιας βαθύτερης αλήθειας…

Β. Το δεύτερο κείμενο, οι «Στιγμές»,  είναι ένα κείμενο γραμμένο στη μοναξιά του εφηβικού, του κοριτσίστικου δωματίου. Πρόκειται για ένα ποιητικό κείμενο γεμάτο ευαισθησία,  όπου η εφηβική γραφή προσπαθεί,  – όταν ούτε να ακούσει κανείς, ούτε να δει είναι δυνατόν  παρά μόνο να μαντέψει – να επαναφέρει ή και να πλάσει, την ιδανική αγαπημένη μορφή…

Συναισθήματα εξαιρετικά τρυφερά, διαθλώνται από την αχλύ της ονειροπόλησης…

Και πάλι ο κόσμος, ο αθέατος, ο εφηβικός, ο χωρίς παραχωρήσεις αναδύεται…

Ο κόσμος ο κατοικημένος από τις αιθέριες υπάρξεις, φιλόξενος για τα τις ποιητικές εξάρσεις και τα ανεκπλήρωτα αισθήματα, ο κόσμος που δικαιώνει εν τέλει την ποίηση, τα κινήματα της ψυχής τα βαθύτερα…

Καλή συνέχεια εύχομαι και συγχαίρω την Κατερίνα για την γενναία και ώριμη κατάθεση ψυχής. Της εύχομαι να συνεχίσει να γράφει,  να εξερευνά  και να εκφράζει τον κόσμο τον αθέατο των αισθημάτων…

Η γραφή είναι αδιάκοπη άσκηση αυτογνωσίας…

Χατζημανωλάκη Πόλυ