Σχολιασμός για ''Τα δάκρυα ενός αγγέλου''

Σπάνια έχω διαβάσει κείμενο που να αφήσει στο τέλος της σελίδας του να κοιτάω με το περιεχόμενο με μια έκφραση απόλυτης απορίας, δέους και θαυμασμού, άναυδη στην κυριολεξία.

Ακόμα και τώρα, που προσπαθώ να βρω λόγια κατάλληλα να εκφράσω το τι νιώθω, η κατάπληξη είναι αποτυπωμένη στο πρόσωπο μου.

Βαθιές, ώριμες σκέψεις, αυτογνωσία, προβληματισμός, μεταμέλεια αλλά και μια βαθιά μελαγχολία που κυριαρχεί. Τα ερωτήματα που θέτει καίρια, παντοτινά και σύγχρονα, οι απαντήσεις σαφείς, αληθινές και θαμμένες κάτω από το βάρος της ζωής και των ευθυνών. Οι επιλογές στο δρόμο της ζωής με τα σκληρά "πρέπει" για επιβίωση που φιμώνουν τα "θέλω", οι αναγκαιότητες που πνίγουν τα όνειρα, οι φιλιδοξίες που μαχαιρώνουν τα ιδανικά και οι επιτυχίες που σκοτώνουν την ευτυχία με θυσίες. Όλα, δοσμένα με ευφάνταστο, πρωτότυπο λυρικό τρόπο, αλλά συνάμα κοφτό και συγκλονιστικά δυνατό. Λόγια που σε κτυπούν με τη σημασία τους και σε υποχρεώνουν να ερευνήσεις τον ίδιο τον εαυτό σου για παρόμοια λάθη, όμοιες ενέργειες.

Η κραυγή της απογοήτευσης για τα ίδια μας τα λάθη που με την αυτογνωσία κλέβουν την ίδια τη ζωή. Κωνσταντίνα, έχεις βαθιές σκέψεις και αληθινή ευαισθησία. Έχεις ξεχωρίσει από τώρα-τόσο τρυφερή ηλικία- τις αλήθειες της ζωής, πικρές αυταπάτες που υποχρεώνουν σε επιλογές κοινωνικά αποδεκτές αλλά πολύ συχνά εσωτερικά λανθασμένες. Η ζωή είναι η πιο απαιτητική σύντροφος και είμαι σίγουρη, με την ωριμότητα που διακρίνω στο χαρακτήρα σου, ότι η αυτογνωσία αγκαλιά με την ευαισθησία σου θα είναι το σωστό αντίβαρο στη ζυγαριά με την αναγκαιότητα αντίπαλο στη ζωή σου. 

Ο δικός σου άγγελος δεν θα αφήσει το δάκρυ του να κυλήσει!


Μανιάτη Νικόλ - Άννα