Σχολιασμός για ''Ιστορίες του δρόμου''

Ξεκίνησα να διαβάζω το κείμενο της Μαρίνας, νιώθοντας αρχικά γοητευμένη από τη γραφή της αλλά και την ωριμότητα που έκανε αισθητή την παρουσία της από τις πρώτες κιόλας σειρές. Η Μαρίνα, είναι φανερό, έχει μεγάλο ταλέντο και, αφού κατάφερε να τραβήξει το ενδιαφέρον ενός αναγνώστη με μία μόνο σελίδα, θεωρώ σίγουρο πως θα μπορούσε κάλλιστα να γράψει ολόκληρο βιβλίο.

Το πεζό της ξεχείλιζε από συναισθήματα. Τρυφερότητα, αγάπη, θυμό, απογοήτευση, ελπίδα, ευαισθησία, πόνο... Ένα κράμα χαράς και δυστυχίας που δένει και χωρίζει ένα απλό ζευγάρι της εποχής. Ένα γλυκόπικρο κοκτέιλ ρομαντισμού και κυνικότητας που αντιπαλεύει στην ψυχή μιας έφηβης μαθήτριας!

Και μαθήματα ζωής για όποιον εμβαθύνει λίγο περισσότερο. Πόσο λάθος είναι να εκφράζουμε βιαστικά και απερίσκεπτα τα όσα νομίζουμε πως νιώθουμε. Πόσο μπορεί να μας παραπλανήσει ο θυμός μας. Πόση αξιοπρέπεια μπορεί να κρύβει η αληθινή αγάπη. Πόσο κακό μπορούμε να προκαλέσουμε με την ωμή συμπεριφορά μας. Πόσο δύσκολο είναι να πάρουμε πίσω τα σκληρά λόγια που ξεχύθηκαν από τα χείλη μας...

Μαρίνα, σε ευχαριστώ γιατί μίλησες στην καρδιά μου. Σε ευχαριστώ για το δάκρυ που έτρεξε από τα μάτια μου την ώρα που τελείωνα το κείμενό σου. Σε ευχαριστώ επειδή μου θύμισες τι μπορεί να κρύβεται στην ψυχή και στο μυαλό των σημερινών νέων. Σε ευχαριστώ για τις αλήθειες που εξέφρασες τόσο πετυχημένα μέσα σε μία και μοναδική σελίδα! Και, σε παρακαλώ, συνέχισε. Μια μέρα, όταν θα έχεις κάνει πραγματικότητα τα όνειρά σου, θα με θυμηθείς. Θα ήθελα να με θυμηθείς...

Κωνσταντούρου Μαρία