Σχολιασμός για '' Ημερολόγιο του δρόμου''

Καθώς διάβαζα το κείμενο-εξομολόγηση της Τεμηρίδου Κωνσταντίνας, αισθάνθηκα σαν να δεχόμουν απανωτά χαστούκια. Όχι πως εμείς οι μεγαλύτεροι δε γνωρίζουμε καλύτερα το τι συμβαίνει γύρω μας, όμως είναι απολύτως συγκλονιστικό να βλέπεις την αλήθεια μέσα από τα μάτια ενός έφηβου. 

Το ύφος της γραφής της δε με απασχόλησε καθόλου. Το αν έλειπαν μερικά σημεία στίξης δε με ενόχλησε. Η Κωνσταντίνα κατάφερε να μεταδώσει με αξιοσημείωτη επιτυχία το χείμαρο των συναισθημάτων που κατέκλυσε την αθώα και ανυποψίαστη ψυχή της. Χωρίς καθόλου αιδώ, ομολόγησε τη μέχρι πρότεινος αδιαφορία και δυσπιστία της -συναισθήματα εντελώς δικαιολογημένα δεδομένης της άγνοιας που συνοδεύει τη νιότη της- και με ολοφάνερη χαρά εξομολογήθηκε την αγαλλίαση που ένιωσε μέσα από τη διαδικασία της προσφοράς, της φιλαλληλίας και της ταπεινοφροσύνης. Μόνη της δίκασε, καταδίκασε και στο τέλος λύτρωσε τον εαυτό της. 

Το κείμενό της, εκτός από συγκινητική κατάθεση ψυχής, είναι ένα μήνυμα ελπίδας και ένα μάθημα ανθρωπιάς. Ελπίδα πως ο κόσμος δεν παραμένει κλεισμένος στο καβούκι του, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει στο συνάνθρωπό του. Ελπίδα πως όλοι θα συνειδητοποιήσουμε κάποια στιγμή την τραγικότητα της κατάστασης στην οποία έχουμε βρεθεί και θα επαναστατήσουμε, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Και μάθημα, επειδή μας παροτρύνει μέσα από το δικό της παράδειγμα να μη κρίνουμε επιπόλαια, να μη κλείνουμε τα μάτια στον πόνο του άλλου, να μη βλέπουμε επιφανειακά τα όσα διαδραματίζονται γύρω μας.

Κωνσταντίνα, θέλω να σε ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για τη συγκίνηση που μου πρόσφερες και να σου πω ότι έχεις μεγάλη ικανότητα να μεταδίδεις με το γραπτό σου λόγο τα συναισθήματά σου. Συνέχισε να παρατηρείς τη ζωή γύρω σου και να αφυπνίζεις με το δικό σου τρόπο τις κοιμισμένες συνειδήσεις... Έχεις τη δύναμη. Προχώρα!

                                                                                                                                                                                   Κωνσταντούρου Μαρία