Σχολιασμός για "Η κατάργηση της δημοκρατίας στην εποχή των Τριάκοντα και οι αντιδημοκρατικές τους ενέργειες σε σύγκριση με το σήμερα."

Η πρώτη εντύπωση που αποκομίζει κάποιος τελειώνοντας την ανάγνωση του κειμένου της Αθανασίας και της Έλλης είναι πως συνιστά μια μεστή νοημάτων και εμπεριστατωμένη ιστορικά ανάλυση της περιόδου των τριάκοντα τυράννων και με αυτή την αφορμή, των εννοιών της δημοκρατίας και της τυραννίας στην ιστορική τους διαχρονικότητα.Πολύ ορθά, ξεκινούν με τον αυστηρό ορισμό της έννοιας της δημοκρατίας, δοσμένον απλά και σε μια πυκνή νοηματικά πρόταση. Στη συνέχεια παρουσιάζονται, μέσα από τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, τα χαρακτηριστικά της τυραννίας των τριάκοντα για να αποδοθεί η αντίθετη προς τη δημοκρατία κατάσταση. Χαρακτηριστικά που διαχρονικά συναντιόνται σε καθεστώτα ανελεύθερα, δικτατορίκά ή δημοκρατικά κατ' επίφαση.

 Έτσι, παραθέτονται με ευκρίνεια γεγονότα της σύγχρονης εποχής που έχουν λάβει χώρα σε τυραννικά καθεστώτα: αυθαιρεσία, βία, πειθαναγκασμός, εξόντωση αντιπάλων, καταπάτηση δικαιωμάτων. Όλα αυτά αποδεικνύουν κοινά γνωρίσματα αυτών των καθεστώτων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Οι συγκρίσεις εύστοχες και ενδεικτικές για να διακρίνει κάποιος πότε η δημοκρατία έχει καταργηθεί ή οδεύει προς κατάρρευση. Το τελικό συμπέρασμα πως η δημοκρατία είναι το διαρκές ζητούμενο των κοινωνιών του ανθρώπου, πολλαπλά σημαντικό στους καιρούς που ζούμε. 

Μοναδική μορφή δίκαιης εξουσίας και αντικειμενικό ζητούμενο πάντοτε, στην κατάληξή της, η δημοκρατία. Αυτή η διαπίστωση, που όσο κι αν αποτελεί - ή θα έπρεπε να αποτελεί - κοινή γνώση και αφετηριακό κριτήριο για τους σύγχρονους πολίτες, συχνά μπαίνει σε μια δεύτερη μοίρα εν όψει καινοφανών εννοιών που προέρχονται από το χώρο της οικονομίας και έχουν να κάνουν με χρηματοοικονομικά προτάγματα. Έτσι, αν θα είχα να σχολιάσω προσθετικά κάτι, ή να δώσω αφορμή στην Αθανασία και στην Έλλη για παραπέρα συλλογισμούς, θα ήταν μέσα από το ερώτημα, αν υπάρχουν σήμερα συμπτώματα κατάργησης ή περιορισμού της δημοκρατίας, όχι τόσο φανερά κι απροκάλυπτα όπως στις περιπτώσεις που ανέφεραν, αλλά μέσω προβαλλόμενων οικονομικών ή "οικονομικίστικων" αναγκαιοτήτων που παγκοσμίως έχουν καταστήσει τη δημοκρατία υποπεριεχόμενο κέντρων οικονομικής εξουσίας. Φυσικά, εκφράζω την επιδοκιμασία μου για το εξαίρετο κειμενό τους, το οποίο αναφορικά με τον τίτλο και τις απαιτήσεις του θέματος με κάλυψε. Τους εύχομαι καλή συνέχεια στους συλλογισμούς τους και στη γραπτή ανάπτυξη τους.

Κατσιμπούρης Φώτης