Φίλη

Ήταν μικρή και άσπρη.

Οι παιδικές φωνές μας γέμιζαν τους στενούς διαδρόμους των σπιτιών μας.

Με βοήθησε πολύ.

Την βοηθούσα;

Δύσκολο το ερώτημα!

Ήρθε τρέχοντας σαν άνεμος... για μένα.

Ο άνεμος... για εκείνην... 

Μα... αφού εγώ δεν σε ξέρω καλά.

Μικρό, κοντό μου πλάσμα!

Πολύ καλύτερα από τότε...

Τότε που εσύ ήσουν... στα χαμηλά.

Δε σημαίνουν τίποτα τα κίβδηλα χαμόγελα για μένα.

Παράκληση!

Όλα με αφήνουν...

Φεύγουν από δίπλα μου και μένω μόνη.

Γυρνούν στην ανεξήγητη... στην αναπόφευκτη μιζέρια τους.

Δεύτερη οδός στη σειρά.

Γεμάτη κατακόκκινα μήλα, αλλά...

Δε βλέπω το τέλος.

Μέχρι πότε θα βαδίζω;

Για πάντα;

Φοβάμαι!

Φίλη, αλφαβήτα μου, γύρνα πίσω...

Δε σε βλέπω... διώξε τον καπνό!

Κάλφα Άρτεμις