Σχολιασμός για "Τα δάκρυα ενός αγγέλου"

Τελειώνοντας την ανάγνωση του διηγήματος, για πολλή ώρα έπιασα τον εαυτό μου να κοντοστέκεται αναποφάσιστος-πραγματικά, δεν ήξερα πώς να αρχίσω να παραθέτω τις εντυπώσεις που αποκόμισα, τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν, διαβάζοντας το κείμενο ενός παιδιού που φοιτά στην πρώτη Λυκείου... Τελικώς, κατόπιν ωριμοτέρας σκέψης, αποφάσισα να περιγράψω τα συναισθήματά μου με μία λέξη, που, νομίζω, είναι η μόνη ενδεδειγμένη να περιγράψει με ακρίβεια αυτό που νιώθω, δίχως να το φτωχύνει: σ υ γ κ λ ο ν ί σ τ η κ α!

Συγκλονίστηκα με την ικανότητα ενός παιδιού να διεισδύει στον κόσμο των "μεγάλων" με τόση ενάργεια, και να περιγράφει από το ρόλο του αφηγητή αλλά και του παντεπόπτη πράγματα και καταστάσεις που εμείς οι "μεγάλοι" σκεφτόμαστε ή/και προσπαθούμε να απωθήσουμε στα βάθη του υποσυνειδήτου μας.
Συγκλονίστηκα με την τόλμη ενός παιδιού να ξεφύγει από την πεπατημένη, που περιλαμβάνει απαραίτητα πρίγκηπες και άσπρα άλογα, και να εισχωρήσει σ' έναν κόσμο όπου το χρώμα των ονείρων έχει θολώσει, σ' έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα φαντάζει μερικές φορές πολύ βαριά για να μπορούν να τη σηκώσουν οι αδύναμοι ανθρώπινοι ώμοι, σ' έναν κόσμο όπου ο εαυτός είναι ταυτοχρόνως κι ένας άλλος αλλά αυτό να μη φαντάζει σαν παράνοια αλλά...αλλά σαν φυσική συνέπεια μιας απέλπιδας προσπάθειας του ανθρώπου να εξηγήσει, ει δυνατόν, το αναπόδραστο-αυτό που οι αρχαίοι με μεγάλη ευκολία θα αποκαλούσαν ως "πεπρωμένο".

Το κείμενο, στα μάτια όσων στέκονται μόνο στα γραμμένα και δεν θέλουν να προχωρήσουν τη σκέψη τους έτι περαιτέρω και να γλιστρήσουν πίσω από τις χαραμάδες των λέξεων, ίσως φανεί απαισιόδοξο, πεσιμιστικό. Κι όμως, σ' έναν κόσμο όπου η λέξη "επιλογή" τείνει να γίνει λέξη άγνωστη και ζούμε από κεκτημένη ταχύτητα υποταγμένοι, κατά το μάλλον ή ήττον, σε βουλήσεις οιουδήποτε άλλου εκτός του ταλαίπωρου εαυτού μας, μια τέτοια περιγραφή αλλά και κατάληξη του "εγώ", όπως το περιγράφει με τόση ενάργεια η μικρή Κωνσταντίνα, φαντάζει σχεδόν ως φυσική συνέπεια, εξυψώνοντας την αφήγηση στα υψίπεδα του απόλυτου ρεαλισμού, κάτι που ίσως δεν θα περίμενε κάποιος από ένα παιδί τέτοιας ηλικίας, μπολιάζοντάς το συνάμα με τις απαραίτητες σουρεαλιστικές πινελιές που είναι ακριβώς αυτές που προσδίδουν στο κείμενο τη δύναμή του, αλλά και τα ψήγματα εκείνης ακριβώς της ελπίδας που είναι απαραίτητα για να μη νιώσει ο αναγνώστης ότι βουλιάζει σε έναν άκρατο μηδενισμό.

Μέσα από τα γραμμένα δια χειρός της Κωνσταντίνας Πέτκου, συγκλονίστηκα μπροστά στη συνειδητοποίηση ότι τα σημερινά παιδιά τ ο λ μ ο ύ ν. Σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να καταρρέουν, αυτό στα μάτια μου είναι κάτι το εξαιρετικά παρήγορο. Ίσως δεν χρειάζεται να ψάξουμε στο πολύ μακρινό μέλλον για την πολυπόθητη αλλαγή: την έχουμε εδώ, μπροστά μας, είναι παρούσα, κυκλοφορεί ανάμεσά μας.

Κωνσταντίνα μου, σου γράφω όχι με την ιδιότητα της συγγραφέως-άλλωστε σε όλη μου τη ζωή υπήρξα, υπάρχω και θα υπάρχω ερασιτέχνις-αλλά με την ιδιότητα του αναγνώστη που διψάει για το άλλο, το διαφορετικό, το τολμηρό, το επίμονο, το σκληρό αλλά μαζί και το βελούδινο. Μέσα από τον ελλειπτικό σου λόγο, κατάφερες όλα αυτά να μου τα προσφέρεις. Σ' ευχαριστώ ειλικρινά γι' αυτό. Έχω την αίσθηση ότι, όσο θα περνούν τα χρόνια και θα γεμίζεις εμπειρίες, προσωπικές περισσότερο αλλά και γενικότερα, αυτό που λέμε "εμπειρίες ζωής" που μόνο συν τω χρόνω έρχονται, η πένα σου θα εξελιχθεί σε κάτι πολύ σημαντικό. Έκλαβέ το αυτό ως διακόνημα και...προχώρησε ακάθεκτη, σε πείσμα των καιρών.




Καλλιοντζή Αναστασία