Σχολιασμός για "Η γιαγιά μου η Ελένη....η Ελένη του 1937"

Διαβάζοντας, απορούσα...

Είναι γραμμένο αυτό από νεανικό χέρι; Από νεανική ψυχή; Από νεανικό μυαλό;

Το άρωμα ολόκληρων γενεών αναδύθηκε πλούσιο και μεστό μέσα απ' τις λέξεις. Σχεδόν ήμουν εκεί. Να βλέπω την Ελένη, πέντε χρονών κορίτσι, να αλωνίζει τους δρόμους για να βρει νερό και καυσόξυλα. Σχεδόν ήμουν εκεί στα πρώτα σχολικά της βήματα, τόσο εκείνα που έκανε κάτω από ξένο ζυγό, όσο κι εκείνα που πάτησε ως ελεύθερη νέα γυναίκα.

Οι λέξεις κυλούσαν, τα χρόνια περνούσαν, η Ελλάδα μεταμορφωνόταν, η Ελένη μεγάλωνε, κι εγώ ήθελα με όλη μου την ψυχή να δω την ιστορία της να συνεχίζεται για να μάθω...να εισπράξω...να γνωρίσω και γιατί όχι, ν' ακούσω τα πρώτα καρδιοχτύπια της.

Διάβασα ένα κείμενο που δεν επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες ως προς το ιστορικό΄του υπόβαθρο, αλλά σίγουρα μπορεί να προκαλέσει μεγάλη κουβέντα για τη λογοτεχνική του αξία. Περιγραφή με ύφος μυθιστορήματος. Βιογραφία που έχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να κρατήσει το ενδιαφέρον και να προκαλέσει θαυμασμό. Αρχή, μέση, επίλογος. Λογοτεχνικός κύκλος. Ένα μικρό συγγραφικό διαμάντι.

Τα δικά μου λόγια περισσεύουν. Ένα μόνο θα πω με όση καθαρότητα μπορώ κι όση επιβάλλεται για να μείνει στα μετόπισθεν η πένα του σχολιαστή και να βγει στην επιφάνεια εκείνη του συγγραφέα:Θα ήμουν πολύ περήφανη αν το ίδιο χέρι έγραφε και την ιστορία μια άλλης γιαγιάς. Της δικής μου. Της γιαγιάς εκείνης του 1922.

Απλά, συγχαρητήρια....

Ευσταθίου Ευαγγελία