Σχολιασμός για "Η Ελένη στην εποχή της μαμάς μας"

Άλλο ένα εξαιρετικό κείμενο που κλήθηκα με χαρά να διαβάσω και να σχολιάσω και για άλλη μια φορά, η έκπληξή μου ήταν σαρωτική και το χαμόγελό μου διάπλατο. Μαθήτριες; αναρωτήθηκα. Εκκολαπτόμενες συγγραφείς; Εν δυνάμει λογοτέχνες; Πηγαίο ταλέντο που πατά στις βάσεις μιας εξαιρετικής κατεργασίας ώστε ν΄αναδείξει το μέγεθος και τον όγκο του αργότερα; Όλα αυτά μαζί;

Όπως και να χαρακτηρίσω αυτόν τον εκπληκτικό συγκερασμό λέξεων που είχα την τιμή ν' αναγνώσω, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.

Αφουγκράστηκα αυτήν τη σύγχρονη, φιλόδοξη και δυναμική Ελένη με προσοχή. Ακολούθησα τα βήματά της προς την προσωπική της Ιθάκη. Ένιωσα ως το μεδούλι τους τριγμούς των επιλογών της και είδα με τα πιο φωτεινά χρώματα τον καμβά των ονείρων της.Μοιράστηκα τις αγωνίες και τα συναισθήματά της. Πορεύτηκα με τις αποφάσεις της, που ως επί το πλείστον ήταν δύσκολες κι αποτέλεσαν αιτία μαχών. Ενστερνίστηκα τα οράματά της κι άφησα την καρδιά μου να χτυπήσει στο ρυθμό του παρελθόντος και του παρόντος της. Είδα μέσα από τις χαραμάδες των οραμάτων της, το μέλλον της.

Συμπέρασμα;

Η γραφή και το ύφος είχαν δύναμη. Σκοπό. Ειρμό. Έμπνευση. Οδηγούσαν κι εγώ πρόθυμα ακολουθούσα. Μ' εκείνο το αίσθημα υπερηφάνιας και ικανοποίησης για τα νιάτα που δημιουργούν και θέτουν τα θεμέλια του λογοτεχνικού μέλλοντος. Ένα μεγάλο μπράβο φαντάζει λίγο. Κι οι δικές μου λέξεις, φτωχές. Ο ρόλος μου ασήμαντος μπροστά στο μεγαλείο της πρωτογενούς δημιουργίας.

Μια ευχή μόνο κλείνοντας, ταπεινά εναποθέτω δίπλα στα θερμά μου συγχαρητήρια: Να γίνει το πρώιμο ταλέντο βουνό και να σκορπίσει την ευεργετική του σκιά όπου την έχουν ανάγκη...

Μπράβο ξανά!

Ευαγγελία Ευσταθίου