Σχολιασμός για "Λονδίνο-Αθήνα Φθινοπωρινή αλληλογραφία"

ΑΠΟ: ΕΥΡΥΔΙΚΗ

ΠΡΟΣ: ΣΩΤΗΡΙΑ

Αγαπητή Σωτηρία, τα συγχαρητήριά μου και μάλιστα διπλά! Για την κοινή σας προσπάθεια και σύμπραξη, για το όμορφό σας δημιούργημα και σε προσωπικό επίπεδο, για το πολύ όμορφο πεζό σου κείμενο.

Πρωτότυπο, φρέσκο, ονειροπόλο, αισιόδοξο. Με έκανες να χαμογελάσω, γιατί ήταν σαν να έβλεπα αυτά τα δύο κορίτσια, η μία μουτρωμένη σε ένα καφέ στην Αθήνα, μελαγχολική όπως συνήθως είναι ο κόσμος όχι μόνο σε αυτήν αλλά και σε όλες τις ηλικίες όταν αφήνει πίσω του το κέφι και την ξεγνοιασιά του καλοκαιριού για να μπει ξανά σε αυτό που άκομψα ονομάζουμε μαγγανοπήγαδο. Η Ειρήνη έχει κάθε λόγο να είναι ευτυχισμένη, όμως δεν είναι ή έτσι τουλάχιστον νομίζει, καθώς έχει μάθει να κοιτά και όχι να βλέπει! Από την άλλη, η Άναμπεθ απολαμβάνει τις χαρές του φθινοπώρου βλέποντας πιο βαθιά, νιώθοντας και έχοντας ουσιαστικά συναισθήματα. Εδώ διαφέρει από την Ειρήνη, που προφανώς παίρνει σαν δεδομένο ότι ζώντας στην Ελλάδα, όλα πρέπει να είναι ήλιος και ανεμελιά.

Με οικονομία γραφής, στρωτό και λιτό λόγο, κατάφερες να δείξεις όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμη. Ένα από αυτά είναι η διαφορετικότητα των ανθρώπων, όπως επίσης και η έννοια της φιλίας, η ανάγκη για παρέα, μοίρασμα, συντροφικότητα, και τέλος η αλήθεια του ότι όλα γίνονται πιο όμορφα όταν τα μοιραζόμαστε!

Έχεις ταλέντο και αυτό είναι χάρισμα. Αν κάποιος γεννηθεί με αυτό, είναι θείο δώρο, γιατί τότε έχει την ικανότητα να διακρίνει αυτά που ο πολύς κόσμος προσπερνά, κάπως σαν την Άναμπεθ που βλέπει την ομορφιά σε μια εποχή που η φίλη της απεχθάνεται.

Μη σταματήσεις να γράφεις Σωτηρία! Περιμένω να δω και άλλο κείμενό σου! Μπράβο και πάλι!

Αμανατίδου Ευριδίκη